Menu
Unsuccessful
75%
Verloopt op
0
dagen over
  • Huidig

    €375,00

  • Doel

    €500,00

  • Donateurs

    19

OP KARAKTER

Het was 2009 dat ik de Ventoux beklom. Inmiddels is de diagnose “Parkinson”gesteld. Wat nog niet wil zeggen dat ik niet meer de kale berg kan beklimmen. “Willen is kunnen” , echt!

Bedoin 22 juli 2019 ongeveer half negen s’morgens. We staan met onze fietsen aan de marmeren startstreep in het asfalt van de D974. “Gewoon de D974 blijven volgen, dan kom je vanzelf op de Mont Ventoux.” Nou ja, vanzelf. De laatste keer dat ik de berg op fietste is inmiddels tien jaar geleden. En ik ben er niet jonger of gezonder op geworden. “Nyons, dat ligt vlakbij de Ventoux” appte ik Marco nadat hij me de hotels doorgegeven had waar we tijdens de Tour de France gingen overnachten. ” Vlakbij de Ventoux, dus….” Nooit gedacht dat ie daar serieus op in zou gaan, maar vier maanden geleden had Marco ineens ook een racefiets.

Tien jaar geleden had ik alleen een hartslagmeter, en dat beviel eigenlijk wel. Ik besloot vandaag hetzelfde te doen. Dus niet naar snelheid kijken. Op mijn GPS stond alleen de kaart en mijn hartslag. En die vond ik best wel hoog. En dan was ik nog op het eerste makkelijke gedeelte. We draaien het bos in, het ergste gedeelte van de klim. Tien kilometer met percentages van meer dan 10%. Inmiddels ben ik Marco kwijtgeraakt en het lijkt soms of ik alleen naar boven rijd. Voor of achter me geen andere fietsers. Twijfel, pijn overal, vooral in mijn rug. Na de haarspeldbocht, die ik ruim neem kom ik in een soort flow. Ik trap rustig door op de lichtste versnelling, mijn hartslag daalt onder de honderdveertig, de pijn is weg, ik geniet van het klimmen.

Ik blijk niet zo koersvast meer te zijn, heb veel ruimte nodig. Kortom, ik slinger. Daardoor raak ik twee keer naast het asfalt. De eerste keer kon ik weer de weg op fietsen, de tweede keer lukte dat niet. Ook geen ramp, kon ik mooi even een energie reep eten en wat drinken, want al slingerend over de weg vind ik dat toch lastig. “Als je Chalet Reynard haalt , haal je de top ook” zei ik vanmorgen tegen Marco toen we er met de auto langsreden. En daar ben ik nu, Chalet Reynard. Het ergste, dat klerebos met al die vliegen heb ik gehad. Hier fiets ik boven de boomgrens. Na de bocht komt de top van de Ventoux in zicht.

Mijn rechterbeen begint te verzuren, ik voel het. Tijd voor, net als tien jaar geleden, mijn geheime wapen. “Nee, die cola moet in het middelste zakje” Ik hoor het Marco nog zeggen. Ik had het linkse zakje op mijn rug uitgekozen voor de cola, maar nee, dan ga je scheef fietsen en dat mag natuurlijk niet. Twee kilometer verder voel ik de pijn wegtrekken. Ik passeer het Simpson monument, de paal met summet 507 mtr. Voordat ik bedacht heb waarom ze die paal niet gewoon zeven meter verder hebben gezet ben ik na ongeveer tweeĂ«neenhalf uur boven. De top!

Over tien jaar weer.

13 Reacties
  1. Carmen Smit 4 augustus 2019 at 19:32 - Reply

    Succes met de voorbereiding voor deze mooie fietstocht!

  2. annemieke 13 augustus 2019 at 08:14 - Reply

    veel succes Jan

  3. Hilly 13 augustus 2019 at 11:15 - Reply

    Trots op mijn broer!!

    • Wendy Smits 14 augustus 2019 at 10:43 - Reply

      Veel succes!

  4. Harrald Feijen 13 augustus 2019 at 18:03 - Reply

    Respect Jan!

    • Theo 14 augustus 2019 at 17:02 - Reply

      Toppie
      Je cachemaat Oldie1946

  5. Marianne Nightwing 13 augustus 2019 at 20:00 - Reply

    Veel succes Jan!

  6. ChicaLara 14 augustus 2019 at 18:35 - Reply

    Sterkte Jan

  7. Peter Kraaijeveld 14 augustus 2019 at 19:07 - Reply

    Respect Jan

  8. Serve solberg 16 augustus 2019 at 20:13 - Reply

    Heel veel succes . Ada en Serve Solberg

  9. Meike 16 augustus 2019 at 20:26 - Reply

    Heel veel succes Jan!

  10. Petra Klinzing 1 september 2019 at 21:54 - Reply

    Top Jan, heel veel succes!

  11. Nancy van der Keur 3 september 2019 at 18:00 - Reply

    Heel veel succes Jan

Laat een reactie achter

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden

  TOP